of Blazing Amber

 

 

 IMCA 2008

 

Home 

 

 IMPRESSIE IMCA 2008 VOGHERA ITALIË

door

 Roger van de Laarschot

 

Het zit er weer op, IMCA 2008, maar het was niet alles goud wat er blonk. Woensdag was iedereen al present en nadat we de hal hadden bekeken gingen we met een goed gevoel naar het hotel om in een nabij gelegen steakhouse ons openingsdiner te nuttigen. Het hele dorp was in feeststemmingen dat er zoveel Nederlanders kwamen logeren en er werd volop gedanst door zowel de lokale bevolking als de gasten. Gelukkig was de kwaliteit van het vlees geen voorbode van de kwaliteit van de gelopen rondjes, dan hadden we meteen onverrichter zake terug kunnen keren naar de lage landen.

 

 

 

Donderdag de training, heerlijk weer, een prachtige, gezellige locatie en een uur de tijd om eens even een beetje aan de ondergrond te wennen. Het zag er goed uit, de honden waren goed gemotiveerd na de lange reis en ik geloof dat ik gerust kan zeggen dat eigenlijk iedereen er een goed gevoel bij kreeg. Na de training weer naar het hotel, waar de eerste koude oorlogsvoering met de Italianen begon. We zeiden nog zo,

GEEN BOMMETJE!!!!

 

 

 

Anders dan andere jaren stond het galadiner voor de donderdag gepland. Hier maakten we kennis met de koude oorlogsvoering van de Italianen, fantastisch lekker eten en bier zoveel als men wilde hebben. Iedereen deed zich royaal tegoed aan de vele heerlijkheden, inclusief onze Tsjechische tegenstandsters. Na een erg gezellige avond gingen we (bijna) allemaal weer terug naar het hotel om een goede nachtrust te genieten in de heerlijk van airco voorziene kamers.

 

 

Vrijdag ochtend, de small mocht het spits afbijten met een lastige jumping individueel. Vooral de start was voorzien van enkele valkuilen waar je meteen al veel tijd kon verliezen. Ietje had zich hier al bijna kunnen verzekeren van de wereldtitel individueel, zij het dat ze onfortuinlijk Willow het verkeerde gat van de tunnel in leidde. Het werd een fantastische tijd waar zelfs niemand in de buurt kwam, maar helaas levert dat niks op. Als je dan verder zo’n geweldig toernooi loopt met individueel nog 3x de snelste ronde, heb je van mij een dikke pluim verdiend!!!

Anouk zorgde met een goed rondje voor het eerste Nederlandse goud en met een 5de en 12de plaats stonden we er erg goed voor.

Vervolgens was het aan de mediums om het Nederlandse succes vervolg te geven. Helaas werden de meeste door lichte pech achtervolgd, waar Arie en Guy gelukkig geen last van hadden en er een keurige 16de plaats uitsleepten en Sharon bevestigde dat ze nog steeds met de besten mee kan met haar keurige 9de plaats.

 

 

Voordat we aan het klapstuk van de dag zouden beginnen, kregen we eerst nog een fantastisch en ontroerend intermezzo van de Para-agility. Het enthousiasme van zowel de deelnemers als de keurmeester heeft menigeen een brok in de keel doen wegslikken, we hebben van jullie genoten!!!!! Via de site van Susan Rekveld neem ik aan dat hier nog wel extra aandacht aan besteed zal worden, ondanks het feit dat zij een ook een volwaardig toernooi hebben gehad met 3 individuele rondjes, wil ik mij in dit verslag echter beperken tot het IMCA. Ik wil bij deze Patricia echter nog even hartelijk bedanken voor de kans die ik heb gehad om ook eens te mogen ervaren hoe het is om onze geliefde hobby vanuit een rolstoel te moeten beoefenen. Ik verzeker iedereen dat dit niet zo eenvoudig is als het soms wel lijkt. Alleen het rijden met de stoel terwijl je hond er vlak naast loopt is al een sport op zich. Moet je dan nog een parcours afleggen èn je hond in de gaten houden……………RESPECT!!!!!

 

Als afsluiting van de eerste dag mocht de large nog even laten zien waar zij zich momenteel op wereldniveau bevinden. De verwachtingen waren terecht hoog gespannen en had Roy iets meer fortuin gekend hadden we hier 4 honden in de top 12 gehad. Cathy besloot met een fantastische 3de plek de dag weer enigszins geweldig, Katja  nestelde zich stilletjes  met  good old Franny op een  eervolle 7de plaats en de keurige 12de plaats voor Jurjen bleek nog maar het begin te zijn van iets wat nog heel mooi ging worden. Genoten hebben we ook van de Tsjechische mechelaar en de Hongaarse kelpie, die weer eens lieten zien dat er naast border collies ook nog andere rassen met de top mee kunnen.

 

Zaterdag, de teamruns. Weer was de volgorde small, medium, large en para en vervolgens de vaste parcoursen small, medium en large.

Team small begon voortvarend. Alle vier de combinaties zetten een geweldige foutloze ronde neer en we stonden dan ook meteen ruim 2 seconden voor op de Finnen, die de 2de plaats bezetten. De Zwitsers met de kampioen van vorig jaar in hun gelederen completeerden het podium. Het medium team verhoogde de Nederlandse feestvreugde en de angst bij de buitenlanders door ook een prachtige eerste plaats te bemachtigen. Het large team moest buigen voor het Tsjechische geweld maar met een keurige derde plaats zag de ochtend er erg Oranje uit. De para’s borduurden voort op de successen van de teams en Robert Jan met Kyra liet voor de derde maal die dag het Wilhelmus klinken.

 

Na de middag werden de prijzen verdeeld en we zouden geen echte Nederlanders zijn als het hier niet mis zou gaan.

Het hele jaar heeft Troy slechts één keer de afloop van de katteloop gemist, we hadden tijd genoeg, maar om nog steeds onverklaarbare wijze stapte ik te vroeg weg waardoor hij ipv in het raakvlak te stappen besloot de sprong te wagen, wat betekende dat alle druk dus op de volgende 2 lopers kwam te liggen.

Door twee geweldige rondjes van Ietje en Willow hoefden we ons om de tijden geen zorgen te maken, Anouk deed wat ze moest doen, snel en foutloos rond, maar ook Frank werd door pech achtervolgd bij de erg lastige insteek naar de palen. Hierdoor namen we dus één fout mee en werden we tweede achter uitgerekend de Italianen.

Dit zorgde er ook voor dat we in de totaal stand achter de Italianen het zilver mochten opstrijken, natuurlijk een goede prestatie, maar als je bedenkt dat we 18 (!!!!) seconden sneller waren, dan had je meer verdiend. (dat is 3 sec. per hond per rondje). Vervolgens zakten ook de mediums door het ijs doordat er een disk meegenomen moest worden, wat alle hoop op een podiumplaats deed verdwijnen.

 

Voor de large bestonden er nog mogelijkheden, ondanks de ene fout die ze mee moesten nemen van de jumping en het parcours was niet al te eenvoudig. Voor de ervaren Nederlanders misschien en voordeel, maar het werd een slijtage slag. De Duitsers deden goede zaken door 3 keer foutloos te zijn, wat ze uiteindelijk naar een tweede plaats in de eindstand bracht, de Belgen namen weliswaar veel tijdfouten mee maar konden toch op het podium geraken en de 2de disk voor het Nederlandse team werd noodlottig. Extra zonde als je bedenkt dat Jurjen met Chap individueel de 3de ( !!!!) tijd neerzette, keurig kerel!!

Wat er zo mooi uitzag tot aan de middag, eindigde toch eigenlijk in een zware teleurstelling, zeker omdat we er zo dicht bij waren met vooral het small, maar ook het medium team.

 

De zondag zou ons nieuwe glorie kunnen brengen.

We hadden bij de small en large 3 honden in de top 12 en een Ietje die bevangen was door de goudkoorts. Ze mocht als één van de eersten laten zien dat zij volgend jaar zeker weer serieus gezien moet worden als de grote favoriet voor de titel bij de small. Met een fantastische tijd gaf ze alle concurrenten het nakijken, helaas was de eer het enige dat haar restte. We hebben echter volop van je genoten Ietje !!!!

Langzaam telden we terug in omgekeerde volgorde van de resultaten van de jumping. Uiteindelijk bij de combinaties die nog foutloos waren, wat een extra druk met zich meebrengt.

Ook Aneska bevestigde dat haar Nederlandse titel en selectie voor Finland geen toeval waren, bedankt Aneska voor je support, het valt niet mee voor twee rondjes individueel helemaal naar Italië te moeten rijden.

Frank kon de druk op de top 10 gaan zetten, maar helaas kreeg hij een foutje wat hem kansloos maakte voor een hoge klassering.

De spanning steeg, de top 5 zat binnen 0,8 seconde en de zaal stond op zijn kop. Het ging over knuppels, maar het was zo’n herrie dat het niet verstaanbaar was. Ik hou van de herrie, dus ik had gevraagd zoveel mogelijk kabaal te maken. Het was fantastisch, een volle kuip was er stil bij, de start, lastige bocht maar Troy ging zo hard dat hij slipte op het zand, tunnel……sprong richting katteloop, kom maar boefie een mooie “over” en get on it!..............grsssssggggrrrrrrrrssssssssss..plof!

 

 

Met zijn rechter achterpoot was hij naast de katteloop gestapt en kon zich niet meer corrigeren, de droom in duigen…..als als als, maar als hij niet van de katteloop was gevallen was zijn tijd gegarandeerd genoeg geweest voor goud.

Typisch Nederlands, als als als en vervolgens de prijzen laten liggen waar ze al bijna binnen zijn. Alle hoop gevestigd op Anouk. Ze heeft een geweldig tournooi gelopen met 4 foutloze rondjes, kreeg de vlag voor de ereronde al in handen, maar de tijd was niet snel genoeg voor een podium plekkie. De kampioene van vorig jaar prolongeerde na een geweldig vast parcours haar titel, maar er waren 3 Nederlanders die roet in het eten hadden kunnen gooien. Toch tenminste 1 had dit moeten doen…………………………….

 

Bij de medium waren de vooruitzichten iets minder rooskleurig. Sharon was met haar 9de plaats de best geklasseerde Nederlandse, maar Diana liet zien dat Kinkajou nog niet afgeschreven is. Met een prachtige tweede plaats pakte ze zilver op het vast parcours. Sharon liep ook hier weer een plaatsje in de top 10 wat haar overall meen ik op een 6de plaats deed eindigen (sorry als ik me hierin vergis). Nadat bij de jumping Pepita was bevangen door plankenkoorts, revancheerde Yannick zich prima door met een foutloos vast parcours toch een positieve afsluiting wist te geven aan dit gezellige IMCA 2008.

 

 

 

Tenslotte waren alle ogen gericht op de large. Helaas had Roy op de jumping al een foutje moeten incasseren, wat hem voor de eindoverwinning kansloos had gemaakt. Dit nam niet weg dat we een prachtige laatste ronde kregen te zien en zoals het een echte Hollandse (hihi) sportman betaamd, hij met opgeheven hoofd afscheid kon nemen van het trouwe Nederlandse publiek. Ook Marcel liet met een mooie afsluiting zien dat knuffelen geen nadelige invloed hoeft te hebben op de sportieve prestaties en eindigde als 7de op het vast parcours.

Ook bij de large hadden we 3 honden in de top 12. Jurjen kon druk zetten op de concurrentie en met de wetenschap dat hij op het vp van het team al een derde individuele tijd had gezet, mochten we hopen op iets moois. Met een uiteindelijk fantastische 4de tijd wurmde hij zich nog net het podium op en mogen we spreken van een fantastisch debuut.  Katja stond stilletjes op een 7de plek te gluren naar een podiumplaats. Franny kon erg goed uit de voeten in het zand en met haar explosieve kracht en korte draaien, mocht ze zeker niet als kansloos worden beschouwd. Het ging geweldig, de start was niet eenvoudig richting tunnel, waar de nodige dk’s op ontstonden. Zolang we geen elektronische raakvlakken hebben blijft het altijd een discussie, maar dan hadden we zeker geweten of Franny’s raakvlak nou wel of niet fout was. Helaas was de Italiaanse keurmeester hiervan overtuigd, anders had het toch een keurige 2de plaats overall opgeleverd. De één na de ander ging in de fout en na de 3de tijd van Cathy op de jumping en de wetenschap dat haar vast parcours perfect kan zijn, zaten de oranjehemden stilletjes al te denken aan iets heel moois. Helaas viel de tijd wat tegen, maar toch was het genoeg om het zilver overall mee naar huis te mogen nemen. Zilver en Brons maakten naast alle goede resultaten van de para’s er toch nog een heel geslaagd toernooi van en laat de mogelijkheid voor betere resultaten volgend jaar nog een beetje open.

 

       

 

Als totaal van para en IMCA nam Nederland ook nog eens goud mee naar huis, wat natuurlijk een pluim voor iedereen waard is. Tevens wil ik de supporters en fotografen hartelijk bedanken voor hun inbreng en hoop ik dat het volgend jaar in Hongarije minstens net zo gezellig en nog succesvoller zal zijn. Het afscheidsdiner werd genoten bij de Heks zonder bezem en als hoogtepunt van de avond werd er nog een waterballet door de coaches opgevoerd. Jan, Pieter, Marjorie en iedereen die ik vergeten ben, bedankt voor een geweldig IMCA 2008

 

              Die kale met die sheltie (en een rolstoel)

 

Alle foto's komen van de site van:

Klik op Katja voor meer foto's.